Hoewel de theaterwereld rijk is aan tradities en symbolen, zijn er maar weinig bijgeloof zo hardnekkig als dat rond de kleur groen. Waarom zou groen, synoniem met natuur en vernieuwing, ongeluk brengen op het toneel? Om dit te begrijpen, moeten we de geschiedenis induiken, populaire overtuigingen onderzoeken en de invloed van deze kleur op de theaterwereld ontcijferen.

Groen, pechvogel in het theater: een oorsprong met een giftige ondertoon

Om te beginnen is de afkeer van groen in het theater niet zomaar een esthetische gril. Het is gebaseerd op zeer reële feiten. In de 17e en 18e eeuw werden toneelkostuums vaak gemaakt met kleurstoffen op basis van koperarsenaat , een pigment dat de stof een prachtige smaragdgroene tint gaf, maar dat zeer giftig was. Acteurs die deze kleding droegen, onder felle schijnwerpers of op slecht geventileerde podia, riskeerden hoofdpijn, brandwonden of zelfs vergiftiging.

Er wordt gezegd dat sommige kunstenaars weigerden groene kleding dicht op hun huid te dragen, uit angst voor huidirritatie of ernstige ziekte…

Dit zeer reële gevaar voedde geleidelijk aan een wantrouwen jegens de kleur groen, die als onheilspellend of vervloekt werd beschouwd. Na verloop van tijd verdween de chemische oorzaak, maar het ongemak bleef, en veranderde in bijgeloof. Groen werd zo synoniem met ongeluk.

Molière en de tragedie van de anekdote

Een ander symbolisch verhaal voedt dit geloof. Het betreft Molière, een belangrijke figuur in het Franse theater, die naar verluidt in 1673 in het groen gekleed stierf na een opvoering van De ingebeelde zieke. Hoewel historici het erover eens zijn dat hij een kostuum in deze kleur droeg tijdens zijn laatste optreden op het toneel, is het idee dat zijn dood rechtstreeks verband hield met zijn kleding pure legende . Toch was dit tragische toeval voldoende om het taboe in stand te houden, en daarom wordt gezegd dat groen ongeluk brengt in het theater...

Zo schoot vanaf de 17e eeuw de angst voor groen wortel, en won het idee van "fataal groen" aan populariteit.

Zelfs nu nog weigeren sommige acteurs tijdens een tournee in een groene stoel in de kleedkamers te zitten, alsof ze bang zijn het lot te tarten. Het is ook niet ongebruikelijk dat een ongewenst groen rekwisiet discreet wordt verwijderd voordat het doek opgaat.

Omdat kunstenaars bijzonder gevoelig zijn voor symbolen, heeft dit verhaal de eeuwen overleefd als een stille waarschuwing. De irrationele angst voor groen is van generatie op generatie doorgegeven, tot het punt dat ze is ingeburgerd geraakt in de gebruiken en praktijken van veel theatergezelschappen.

Een unieke kleur in het symbolische spectrum

In veel culturen roept groen associaties op met natuur, evenwicht en hoop. Maar in het theater is het een tegensymbool geworden. In tegenstelling tot rood, dat geassocieerd wordt met passie, of zwart, dat drama uitstraalt, heeft groen moeite om zijn plek op het toneel te vinden.

Het enige wat nodig was geweest, was dat een acteur in een groen pak in de schaduwen verdween, en die schaduwen zouden in een vloek veranderen.

Deze perceptie wordt versterkt door praktische overwegingen: onder bepaalde lichtomstandigheden, met name bij oudere gloeilampen, konden de groene kostuums er dof of onduidelijk uitzien , waardoor de acteurs minder goed zichtbaar waren. Hoewel de huidige technologieën dit probleem grotendeels hebben opgelost, zijn oude gewoonten moeilijk af te leren.

Bijgeloof vandaag: tussen respect en provocatie

Op sommige toneelscholen is het nog steeds gebruikelijk om de "vloek van groen" aan te halen om de gevoeligheid van studenten te testen. Het is een speelse manier om theatrale folklore door te geven en tegelijkertijd het belang van geschiedenis en symboliek in het acteren te benadrukken.

Waarom wordt groen in het theater eigenlijk ? In wezen brengt het niet echt ongeluk, maar in de collectieve verbeelding belichaamt het een erfenis van risico, intense emoties en gedenkwaardige anekdotes. Het herinnert ons eraan dat het podium een ​​plek van overdracht is, waar we net zozeer met woorden spelen als met onzichtbare tekens.

Het weigeren of omarmen van groen wordt dan een keuze tussen gerespecteerde traditie en een geest van verzet.